In deze expositie ontmoeten de schilderijen van Janneke van Oosteren en de maritieme diorama’s van Erik Smit elkaar.
Beelden die ontstaan uit lagen, texturen, samengestelde vormen en materialen. Ze verwijzen naar de zee, zonder deze letterlijk vast te willen leggen. Organische structuren, wuivend wier en verscholen wezens onder water duiken op. Tegelijk ontvouwen zich lichte, open sferen die de grootsheid, uitgestrektheid of de dreiging van de zee in zich dragen.
Tussen hemel en zeebodem neemt je mee de diepte in en nodigt uit tot het fantaseren van een werkelijkheid die niet bestaat en juist daardoor blijft bewegen, verschuiven en zich steeds opnieuw laat lezen.
Mijn werk ontstaat in lagen en vanuit een open proces. Ik leg vooraf mijn schilderijen niet vast maar laat ze gaandeweg ontwikkelen door een spel van toevoeging, reductie en herhaling. Eerdere ingrepen blijven zichtbaar, soms aan de oppervlakte, soms verborgen onder nieuwe verflagen. Deze gelaagdheid vormt een essentieel onderdeel van mijn werk. De beelden verwijzen naar landschappen en natuurlijke processen, met name naar water, beweging en wat zich onder het oppervlak kan afspelen. Organische vormen, texturen en kleurvelden roepen associaties op, zonder deze vast te pinnen op een eenduidige betekenis. Het werk beweegt zich hierdoor tussen herkenning en abstractie. In een tijd waarin beelden steeds sneller worden geconsumeerd, positioneert dit oeuvre zich als een autonome ruimte waarin verschillende waarnemingen naast elkaar kunnen bestaan. De werken functioneren niet als statement of antwoord, maar als ruimte om te kijken, te voelen en op ieders eigen wijze te associëren.
Website: Janneke van Oosteren
Mijn Maritieme diorama’s brengen een poëtische wereld tot leven waar realiteit en verbeelding in elkaar overlopen. Er wordt een beroep gedaan op je fantasie: wat gesuggereerd wordt, zie je als werkelijkheid.
De scènes in de ondiepe houten kastjes trekken je blik naar binnen; wat dichtbij is zie je opeens ver weg, scheef wordt rechtgetrokken en onder lijkt boven. Deze speelse spanning maakt de afbeeldingen intrigerend, want zelfs als de voorstelling niet helemaal klopt, weet de kijker alles toch tot een geheel te fantaseren.
Elk diorama biedt een eigen verhaal, maar laat genoeg ruimte over voor persoonlijke interpretatie en verwondering. Het verweerde hout transformeert dan moeiteloos tot een verre lucht.
Ik groeide op aan de kust tussen eb en vloed, wind en zout. Struinen langs de waterkant en aangespoelde spullen verzamelen was in mijn jeugd al een vanzelfsprekende bezigheid.
Mijn diorama’s zijn een vorm van Assemblage Art. Zij worden samengesteld uit gejut drijfhout of sloopmateriaal en kleurige details, of naar waarheid gemaakte modellen. Inspiratie komt uit toevallige combinaties en composities van de wonderlijke bouwsels van oeverlichten, modelscheepjes, sfeervolle havenhutjes, vissige figuren of kustbakens.
Het idee en vormgeving van de diorama’s komt voort uit de traditionele religieuze votief scheepjes. Deze scheepjes, doorgaans weergegeven als half-model van een schip met zeilen in een kastje, werden aan een heilige opgedragen als blijk van dankbaarheid voor een voorspoedige reis, vergelijkbaar met de meer gangbare ‘ex-voto’ scheepsmodellen die in kerken werden opgehangen om dezelfde reden.
Door deze historische verwijzingen krijgen de diorama’s niet alleen een nostalgische lading, maar roepen ze ook een gevoel van verbondenheid op met generaties van zeevaarders en kustbewoners en de diepe band tussen mens en zee.
Website: maritimedioramas
